سوخو 37 ترمیناتور، جنگنده ای با سرعت و مانورپذیری فوق العاده
گردو دانلود: سوخو 37 ترمیناتور، جنگنده آزمایشی و فوق العاده ای از روسیه که با قابلیت های مانورپذیری بی نظیرش تحسین جهانی را برانگیخت، اما هیچ گاه به مرحله تولید انبوه نرسید.
به گزارش گردو دانلود به نقل از خبر آنلاین، به نقل از گجت نیوز، در دوران پایانی جنگ سرد، شرکت سوخو کوشش کرد با نوآوری های بی سابقه، نسل جدیدی از جنگنده های روسی را معرفی نماید. یکی از نتایج برجسته این تلاش، توسعه جنگنده Su-37 بود که قرار بود مرزهای دینامیک پرواز را جابجا کند. این هواپیمای منحصربه فرد با محوریت مانورپذیری فوق العاده و سیستم های پیشرفته، امیدهای زیادی را برای برتری هوایی در آینده به وجود آورد.
سوخو ۳۷ ترمیناتور یکی از تاثیرگذارترین هواپیماهای جنگی روسیه بود. این جنگنده در طول دهه ۱۹۹۰ میلادی در نمایشگاه های هوایی، تماشاگران را شگفت زده می کرد اما متاسفانه هیچگاه وارد خدمت عملیاتی نشد. در حقیقت تنها یک نمونه اولیه از آن ساخته شد.
با وجود نابودی نمونه اولیه Su-37، روس ها از آن بعنوان بستری برای آزمایش فناوری ها و روشهای فنی جدید استفاده کردند که در نهایت در بقیه اعضای خانواده فلنکر مانند Su-27 و Su-35 به کار گرفته شدند. توسعه این جنگنده در دهه ۱۹۸۰ میلادی و در اوج جنگ سرد شروع شد و سوخو در آن زمان آزمایش موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش را شروع کرد. این فناوری ابتدا روی نمونه Su-27M آزمایش شد و بعدا به خصوصیت برجسته Su-35 هم تبدیل شد. راه حل هوشمندانه سوخو این بود که موتورها مستقیما به کنترل هواپیما کمک کنند تا در زوایای حمله بالا و سرعت های بسیار پایین، سطوح کنترل آیرودینامیکی گرفتار مشکل نشوند.
T10M-11 که یازدهمین نمونه اولیه Su-27M بود، در نهایت به Su-37 تبدیل شد. این هواپیما به موتورهای توربوفن با پس سوز لیولکا-ساتورن AL-37FU مجهز شد که نازل های آنها می توانستند حدود ۱۵ درجه به بالا یا پایین منحرف شوند. سوخو ۳۷ ترمیناتور برای نخستین بار در تاریخ ۲ آوریل ۱۹۸۶ میلادی توسط خلبان آزمایشی مشهور روس، «یوگنی فرولوف»، از ژوکوفسکی به پرواز درآمد. این جنگنده توانایی انجام مانورهایی را داشت که هر هواپیمای جنگی معمولی را گرفتار واماندگی می کرد. قابلیت ترکیب بردار رانش با سیستم کنترل پرواز دیجیتالی «Fly-by-wire» در Su-37، امکان مانورپذیری فوق العاده، حتی در سرعت های پایین را فراهم می کرد. در نمایشگاه بین المللی هوایی فارن بورو سال ۱۹۹۶ میلادی، Su-37 مانور رزمی «سوپر کبرا» را در مقابل تماشاگران حیرت زده اجرا کرد. به لطف طراحی آیرودینامیکی منحصربه فرد و موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش، Su-37 به سادگی می توانست مانور «فولروف چاکرا» یا «کولبیت» را انجام دهد که در آن خلبان هواپیما را ۳۶۰ درجه به دور خود می چرخاند در صورتیکه در یک منطقه بسیار کوچک از آسمان باقی می ماند.
سوخو ۳۷ ترمیناتور به سنسورهای پیشرفته در کابین خلبان مجهز بود. رادار N011M Bars می توانست ادعا کند که تا ۲۰ هدف هوایی را ردیابی کرده و بصورت هم زمان با ۸ هدف درگیر شود. این هواپیما دارای یک رادار رو به عقب بهمراه یک سیستم جستجو و ردیابی فروسرخ (IRST) چشم گیر بود. در همین حال، خود کابین خلبان دارای چهار نمایشگر چند منظوره بود که در مقایسه با هواپیماهای دوران شوروی که قبل از Su-37 ساخته شده بودند، پیشرفت قابل توجهی محسوب می شد.
Su-37 حداکثر وزن برخاستی حدود ۳۴، ۹۲۷ کیلوگرم داشت. حداکثر سرعت آن بالاتر از ۲٫۵ ماخ بود و سقف پروازی آن به حدود ۱۷، ۹۸۳ متر می رسید. این جنگنده همینطور از قابلیت های رزمی قابل توجهی برخوردار بود. هواپیما دارای ۱۲ جایگاه حمل تسلیحات خارجی بود که قادر به حمل حدود ۷، ۹۸۳ کیلوگرم مهمات بود.
سرنوشت سوخو ۳۷ ترمیناتور قربانی پریشانی های سیاسی و رکود اقتصادی روسیه بعد از فروپاشی شوروی شد. حتی پیش از سقوط غم انگیز آن در سال ۲۰۰۲ میلادی، این هواپیما به سبب کاهش قابل توجه بودجه دفاعی روسیه و بقای شرکت سوخو بوسیله فروش های خارجی، وارد تولید انبوه نشد. Su-37 تمام دوران حرفه ای خودرا یا درحال پرواز برای تحت الشعاع قرار دادن تماشاگران در نمایشگاه های هوایی بود یا بعنوان بستری برای آزمایش تکنولوژیهای جدید به کار می رفت که در نهایت در سایر جنگنده های روسی ادغام شدند.
منبع: gerdoodl.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
عقیده کاربران گردو دانلود در مورد این مطلب