تا چه سنی میتوان زندگی کرد؟
گردو دانلود: اگر واقعا روشی برای کاهش سن بیولوژیکی وجود داشت، تأثیراتش باید در کارآزمایی های بالینی استاندارد به وضوح دیده می شد. درمان هایی که ادعای جوان سازی دارند، باید در تمام بیماریها اثرات بالینیِ قابل مشاهده ایجاد کنند، نه این که فقط در تبلیغات و استارتاپ ها حضور داشته باشند.
غزال زیاری- برای ما انسان ها همیشه این سوال مطرح بوده که تا چه سنی می توان زندگی کرد؟ آیا سقف بیولوژیکی برای عمر ما وجود دارد؟
باید این نکته را درنظر داشت که با بهبود تغذیه و پیشرفت های پزشکی، متوسط طول عمر انسان در یک قرن گذشته افزایش شایان توجهی داشته و حالا این سوال، بالاتر از هر زمان دیگری ذهن دانشمندان و جامعه شناسان را درگیر کرده.
در این بین، سال نیومن، پژوهشگر حوزه پیری در مؤسسه جمعیت شناسی آکسفورد، اعتقاد دارد که بخش عمده چیزی که در رابطه با «طول عمرهای افسانه ای» (افراد ۱۱۰ سال به بالا) می شنویم، بر پایه داده های ناقص و دانش متزلزل است.
وقتی اسناد دروغ می گویند
نیومن اعتقاد دارد که هسته اصلی تمام این ادعاها بر یک سیستم اندازه گیری تکیه دارد: «کاغذبازی». اگر مدارک شناسایی یک فرد در طول دهه ها ثابت بماند، اما از ابتدا غلط بوده باشد، هیچ راهی برای اثبات اشتباه بودن آن وجود ندارد.
او در مثالی دراین باره اظهار داشت: «بررسی ها در یونان نشان میدهد که دست کم ۷۲٪ از سوابق افراد صدساله، در حقیقت موارد کلاهبرداری مستمری بوده؛ یعنی خانواده ها، مرگ فرد مسن را گزارش نمی کردند تا همچنان بتوانند حقوق بازنشستگی اش را دریافت کنند؛ در حالیکه فرد روی کاغذ زنده بود، اما در حقیقت فوت کرده بود و چنین مسائلی دهه ها از دید جمعیت شناسان پنهان بودند.
علاوه بر این، مشکلات دیگری مثل خطاهای دفتری، ناتوانی در خواندن و نوشتن و حتی تغییر هویت هم وجود داشتند. تصور کنید در اتاقی ۱۰۰ نفر حضور دارند که همگی ادعا می کنند بالای ۱۰۰ سال دارند و مدارکشان هم رسمی است. اگر یکی از آنها را با یک خواهر یا برادر جوان ترش جایگزین کنید، هیچ کس متوجه نخواهد شد؛ چون مدارک حقیقی است و فردِ جایگزین، جزییات زندگی برادر یا خواهرش را به خوبی می داند.
ریاضیاتِ خطاهای نامرئی
چرا در سنین خیلی بالا این خطاها بیشتر به چشم می آیند؟ طبق توضیح نیومن، این یک فرایند ریاضیِ ساده اما خلافِ شهود است. فرض کنید در سن ۵۰ سالگی، مدارک بعضی از افراد اشتباه است و در حقیقت جوان تر از سنِ ثبت شده شان هستند. این افراد چون از نظر بیولوژیکی جوان ترند، کمتر از بقیه می میرند. هر سال که می گذرد، نسبتِ افرادی که سنشان به اشتباه بالا ثبت شده در جمعیت افزایش می یابد؛ چون آنها «شانس بقای» بیشتری دارند.
نتیجه این می شود که در سنین خیلی بالا (۱۱۰ سال به بالا)، داده ها بطور کامل تحت تسلطِ این خطاهای ثبت سن قرار می گیرند. در حقیقت، بسیاری از «ابر-سالمندان» افرادی هستند که تاریخ تولدشان به اشتباه ثبت شده است.
تله موش ها و علمِ ناقص
نیومن یکی از منتقدان بزرگ تحقیقات آزمایشگاهی در مورد پیری است و آنها را «تحقیقات تله موش» می نامد. او اعتقاد دارد که بیشتر این مطالعات، صرفا متغیرهایی را در محیط تغییر می دهند و اگر عمر متوسط موجودات (مثلاً موش ها) کمی افزایش یابد، آنرا به عنوان یک موفقیت «ضد پیری» تفسیر می کنند.
نیومن دراین باره اخطار داد: «اگر در محیط زندگی موش ها تعدادی تله موش اضافه کنید یا چند تله موش را بردارید، عمر متوسط آنها تغییر می کند. اما این به مفهوم تغییر در فرآیندِ پیر شدن نیست، بلکه فقط به مفهوم تغییر در نرخ مرگ ومیر است». او تاکید می کند که تغییر نرخ مرگ ومیر با تغییر سرعت پیری بیولوژیکی کاملا متفاوت می باشد.
دو خط کشِ نامعتبر
در حال حاضر دانشمندان از دو خط کش برای اندازه گیری سن استفاده می کنند: مدارک کاغذی و «ساعت های اپی ژنتیکی» (نشانگرهای زیستی). مشکل اینجاست که این نشانگرهای زیستی، خودشان برمبنای همان مدارکِ کاغذیِ غلط تنظیم شده اند.
نیومن اعتقاد دارد تنها راه برون رفت از این بن بست، استفاده از یک «خط کش سوم» است: شیوه های فیزیکیِ حقیقی. روش هایی مثل تعیین سن با استفاده از رادیوکربن یا بررسی اسیدهای آمینه در دندان ها و بافت چشم که بر طبق فرآیندهای فیزیکیِ تغییرناپذیر هستند. تا آن زمان که نشانگرهای زیستی با این شیوه های فیزیکی تأیید نشوند، نمی توان به ادعاهای «سالمندی استثنایی» اعتماد کرد.
چرا باید نسبت به «ضد پیری» شکاک باشیم؟
نیومن اعتقاد دارد که اگر واقعا روشی برای کاهش سن بیولوژیکی وجود داشت، تأثیراتش باید در کارآزمایی های بالینی استاندارد به وضوح دیده می شد. درمان هایی که ادعای جوان سازی دارند، باید در تمام بیماری ها اثرات بالینیِ قابل مشاهده ایجاد کنند، نه این که فقط در تبلیغات و استارتاپ ها حضور داشته باشند.
طبق گفته او علمِ پیری شناسی با یک بحران یکپارچگی روبروست. در خیلی موارد، تحقیقاتی که باید منجر به اخراج یا پیگرد قانونی محققان می شدند، مورد تشویق قرار گرفته و بودجه های کلانی دریافت کرده اند؛ چون که پول در این صنعت حرف اول را می زند.
نتیجه گیری: راه پیش رو
نیومن خواستار آنست که با شک و تردید بمراتب بیشتری، به ادعاهای بزرگ در رابطه با طول عمر نگاه شود. او اعتقاد دارد که جامعه علمی باید بجای هیاهوها، بر کیفیت داده ها، استواری آماری و قابلیت تکرارپذیری آزمایش ها تمرکز کند. هم اکنون، ادعاهای مربوط به حداکثر طول عمر انسان در یک «هرج ومرج مطلق» قرار دارد و داده هایی که جمعیت شناسان دهه ها بر طبق آنها نتیجه گیری کرده اند، در اغلب موارد «آشغال» هستند.
طبق گفته او برای پیشرفت در این عرصه، به کار بنیادی در زیست شناسی و آمار نیاز است و نه یک استارتاپ دیگر که ادعای متوقف کردن مرگ را دارد.
منبع: nature
۲۲۷۲۲۷
منبع: gerdoodl.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
عقیده کاربران گردو دانلود در مورد این مطلب